Blog

Char en Merel in Fès

Met een hoop werk voor de boeg stapten we vandaag vroeg uit bed. Ondanks de fijne bedden hadden we een onrustige nacht achter de rug: de Ramadan zou in gaan en tot diep in de nacht was er een hoop leven op straat. Na een sterke bak dampende koffie en een goed ontbijt stapten we vol frisse moed de straten van Casablanca weer in. We werden uitgezwaaid door de eigenaar van het knusse hotel Central, waar we ook tijdens de reis in september zullen verblijven. Het begin van de Ramadan heeft een enorme invloed op het dagelijks leven in Marokko en ook onze manier van reizen verandert vanwege deze periode van vasten. Zo eten en drinken wij niet in het openbaar en dragen we het liefst langere jurken, lange mouwen en bedekken we ons hoofd. Veel toeristen hebben hier echter lak aan: we komen regelmatig groepen Europese vrouwen tegen in korte broekjes en hemdjes – onbegrijpelijk. Het valt de plaatselijke bevolking dan ook op dat wij wel degelijk ons best doen om de Ramadan en haar tradities te respecteren en we worden aangesproken en zelfs bedankt voor deze medewerking.

Tijdens de reis naar Fes stopten we even in de prachtige stad Meknes om wat fruit en zoetigheid te kopen voor onderweg. Al snel raakten we verdwaald in de kleine straatjes en raakten we zo onder de indruk van het aan massatoerisme ontsnapte Meknes, dat we ook niet erg ons best deden om de weg terug te vinden. Toen we anderhalf uur later bepakt met proviand onze auto weer terugvonden was het tijd voor een vroegtijdig Suikerfeest. De Ramadan mag dan nog maar net begonnen zijn, in de auto (en dus achter de schermen) stopten we ons helemaal vol met honinghapjes en dadelkoekjes. Trillend van de suiker reden we verder naar Fes.

De eigenaar van de Riad (het oude familiehuis) waar wij overnachten – Mohammed – was erg blij met onze interesse in zijn prachtige hotel en liet ons met veel genoegen alle kamers, het dakterras, de dependance en het restaurant aan de overkant zien. Dit familiehotel is het type accommodatie waar wij met ToenToer graag verblijven. We willen namelijk overnachten in kleinschalige hotels in het centrum om hiermee de plaatselijke economie en dus Marokkaanse families te stimuleren in plaats van te investeren in grote hotelketens.

Charlotte met Youssef en Mohamed
In de Medina

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben vandaag de tijd gehad voor meerdere gesprekken met de inwoners van Fes. Naast ons geklets met Mohammed raakten we ook aan de praat met Youssef, een twintigjarige jongen die op de universiteit van Fes rechten studeert. Bijzonder is zijn taligheid: zijn lessen worden gegeven in het Arabisch, hij communiceerde met ons in het Engels en Frans en spreekt vloeiend Duits omdat dit vanuit de universiteit gestimuleerd wordt. Over de taalcultuur en het taalonderwijs in Marokko schreef Esha Guy een geweldig stuk, dat u hier kunt lezen. Ook spraken we een Italiaans-Marokkaanse jongen die ons de weg wees naar de Riad, maar van wie ik de naam helaas vergeten ben. Uit deze gesprekken kwam één ding heel erg duidelijk naar voren: alle drie de jongens zijn groot fan van hun koning, Mohammed VI. Deze vorst is niet weg te denken uit het straatbeeld van Marokko en je kan in de medina van Fes geen bocht nemen zonder op een foto van Mohammed VI te stuiten. Mohammed VI met een zonnebril. Mohammed VI met zijn vrouw en kinderen. Mohammed VI op een paard. Mohammed VI naast een mooie auto. Er zijn zelfs speciale fotozaken waar je zelf je lievelingsportret van de koning kunt uitzoeken, zodat je die op kunt hangen in je eigen winkeltje. En winkeltjes heb je hier in groten getale.

Mohammed VI
Winkelen voor de iftar

 

 

 

 

 

 

 

 

Waar ik vaak een beetje afgeschrikt wordt door venters die hun koopwaar maar wat graag aan je willen slijten, beginnen Charlotte’s ogen te glinsteren van enthousiasme. Een onderhandelende Charlotte is een feest om naar te kijken. Op een of andere manier lukt het haar altijd om met een mix van humor en vastberadenheid iets te kopen, en vervolgens zelf tevreden weg te lopen en ook de koopman lachend achter te laten. We zijn dan ook nu allebei de trotse bezitter van een leren heuptasje. Die van Charlotte was 100 Dirham, de mijne 90, want tja, ‘special price for the second bag, sir!’.

Charlotte onderhandelt
Merel in de Riad

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om precies 19:20 begon de iftar, de eerste maaltijd na zonsondergang, en konden we genieten van een prachtige mengelmoes aan muziek die uit iedere minaret van de stad klonk. De tijd leek even stil te staan en ook de drukke straatjes waren voor een aantal minuten even helemaal leeg. Het was tijd om te eten en te bidden. In die volgorde. Vandaag, om 19:20 wist ik weer even precies waarom ik zo ontzettend van Marokko hou. En om 19:30, toen het leven weer langzamerhand terug begon te keren in de medina van Fes, wist ik het zeker dat dit niet mijn laatste keer in deze stad zou zijn.

Volg ons op instagram om onze fotoreportages van Marokko te volgen. De post van vandaag? Een ode aan de Marokkaanse keuken.

 

 

 

 

 

 

 

Morgen rijden we door naar Rabat en hebben een gesprek bij het NIMAR, om voor ToenToer een eventuele samenwerking te bespreken.

Tot de volgende keer – Merel